Ostatni dzień czerwca zakończył nie tylko miesiąc, ale i kolejny etap rozmów o sprawach, od których zależy sytuacja pracowników Policji.
W dniu 30 czerwca, przedstawicielki Związku Zawodowego Pracowników Policji – Joanna Stec-Trzpil i Dorota Gielecińska – odbyły serię spotkań z osobami odpowiedzialnymi za decyzje dotyczące funkcjonowania Policji.
Po rozmowie z Wiceministrem MSWiA Czesławem Mroczkiem spotkały się również z Wiceministrem Wiesławem Szczepańskim oraz Komendantem Głównym Policji gen. insp. Markiem Boroniem.
To nie był czas na kurtuazyjne wizyty. To były kolejne rozmowy o sprawach, które wymagają konkretnych decyzji.
Wiemy, że na paragrafach wynagrodzeń pracowników Policji nie ma oszczędności. Są niedobory.
Wiemy również, że źródło finansowania nagród, z którego korzystano w poprzednich latach, stopniowo się wyczerpuje. Wakaty mundurowe maleją, liczba przyjęć do służby rośnie i wkrótce Policja przekroczy 104 tysiące funkcjonariuszy.
To dobra wiadomość dla bezpieczeństwa państwa. Jednocześnie oznacza, że tym bardziej potrzebne są odpowiedzialne decyzje budżetowe, a nie rozwiązania, które najłatwiej przerzucają skutki braków finansowych na pracowników.
Dlatego konsekwentnie przedstawiamy nasze stanowisko.
Nie może powtórzyć się sytuacja z przeszłości, kiedy nagrody otrzymywało jedynie 1000 pracowników w kraju, czy jak w 2025 roku naliczone były dla 80% stanu pracowników Policji. ️
Nie można budować poczucia sprawiedliwości przez pomijanie części zatrudnionych. Takie rozwiązania są krzywdzące, dyskryminujące pracowników i niepotrzebnie skłócają środowisko.
Nasz postulat pozostaje niezmienny:
– środki na nagrody powinny zostać naliczone na każdy etat pracowniczy w Policji,
– ich wysokość powinna być taka sama lub maksymalnie zbliżona do nagród przyznawanych funkcjonariuszom (przecież nasze netto „do ręki” i tak zawsze będzie niższe).
Nie mamy wpływu na to, ile środków znajdzie się w budżecie. Mamy jednak obowiązek dopilnować, aby w procesie podejmowania decyzji nikt nie podpowiadał rozwiązań dyskryminujących pracowników Policji ani takich, które dzielą nasze środowisko.
Dlatego rozmawiamy. Przedstawiamy wyliczenia. Odpowiadamy na argumenty. Przekonujemy. Bo wiemy, że nic nie dzieje się samo, a brak naszej obecności przy stole oznaczałby zgodę na rozwiązania, których skutki poniosą pracownicy.
Nie odpuszczamy. Nie dlatego, że jest łatwo. Właśnie dlatego, że dziś jest trudno.
Komisja Krajowa Związku Zawodowego Pracowników Policji